Η ελληνική μαγεία του e-shopping…

Πρέπει απλά να το πάρω απόφαση μου φαίνεται πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει e-commerce που να “παίζει”, με εξαίρεση ίσως το e-shop, το οποίο και αυτό είναι μακριά από το τέλειο, αλλά τουλάχιστον προσπαθεί. Καλά κάνω και αγοράζω μόνο από ξένα site και ποτέ από ελληνικά. Με τα ξένα έχω τουλάχιστον το κεφάλι μου ήσυχο, πέρα από τις πολύ καλύτερες τιμές και το ανώτερο customer support (για ότι συμβεί).

Τι έπαθα όμως και γκρινιάζω; Θέλω ο κακομοίρης και εγώ να πάρω εισιτήρια για την συναυλία των U2. Μαθαίνω πως διοργανώτρια εταιρεία (λέμε τώρα) είναι η Didi music. Μπαίνω λοιπόν στο site της, περιμένω το flash intro του 1995 να γυρίσει 360 φορές, είναι βλέπεται το 360 tour των U2, και πατάω επιτέλους “enter” για να μπω στο site που έπρεπε να είχα ήδη μπει! Το site αργεί κάπως γιατί είναι όλο φτιαγμένο σε Flash (Flex λογικά), όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο, όπως για να εκμεταλλευτούν για παράδειγμα κάποια Flex χαρακτηριστικά ή για να κάνουν τίποτα περίεργα εφέ, αλλά έτσι για να γουστάρουμε. Άλλωστε στην Ελλάδα είμαστε της άποψης Flash να ναι και ότι να ναι… (Σημείωση 1 : ήθελα να κάνω copy ένα κομμάτι κειμένου για να το στείλω με mail και δεν μπορούσα. Έλεος!). Βρίσκω και πατάω επιτέλους την επιλογή “εισιτήρια” όπου με παραπέμπουν στα site Ticket House και TicketPro. Επιλέγω το πρώτο, κυρίως επειδή από εκεί αγοράζω συνήθως, και μεταφέρομαι στο site τους όπου πρόκειται για μια πολύ βασική HTML σελίδα με 3 links, ένα που σε παραπέμπει σε ένα PDF αρχείο που σου εξηγεί τι είναι η red zone, ένα που ανοίγει ένα pop up παράθυρο με ένα image/χάρτη του σταδίου (Σημείωση 2 : Nαι το μπλόκαρε ο Firefox, αλλά το άνοιξα manual, είναι U2 βλέπεται… Επίσης εάν έχεις μικρή ανάλυση στην οθόνη – 1024px ή μικρότερη – δεν βλέπεις σχεδόν τίποτα από τον χάρτη. Καλά ρε παιδιά με 100 τρόπους μπορούσε να γίνεται κάτι τέτοιο και διαλέξατε τον χειρότερο) και ένα link που γράφει σε άπταιστα αγγλικά buy tickets! At last (δεν είπα επιτέλους γιατί ήμουν σε english mode), θα το πατήσω και θα τα αγοράσω. Αμ, δε. Πατάς λοιπόν το buy tickets και σε μεταφέρει στο site της TicketPro! Ευτυχώς δεν σε παραπέμπει στην κεντρική σελίδα, αλλά κατευθείαν σε μία σελίδα με 3 links για να επιλέξεις το εισιτήριο σου. Επιλέγω λοιπόν U2 (δεν ήθελα ούτε το red zone ούτε το VIP package) και πάνω που είμαι έτοιμος να ξεκινήσω το registration, με παίρνει τηλέφωνο ο αδερφός μου, και με ενημερώνει για το εξής απίστευτο (ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω). Τα εισιτήρια λοιπόν κοστίζουν ακριβότερα εάν τα αγοράσεις on-line (περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ)! Ε, βέβαια ρε παιδιά τόσα λεφτά χαλάσανε στο research και στο user experience αυτής της sitαρας, να μην χρεώσουν και κάτι παραπάνω τα παιδιά. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όταν τα κλείνεις on-line είναι ακριβότερα, όποιος μπορέσει και μου εξηγήσει κερδίζει ένα εισιτήριο U2.

Σταματάω επί τόπου την εγγραφή και επιστρέφω στην δουλειά μου. Ήταν ίσως το πιο άσκοπο/αντιπαραγωγικό 10λεπτο της μέρας. Εισιτήριο δεν πρόκειται να αγοράσω on-line, όχι για τα παραπάνω λεφτά, αλλά γιατί μας κοροϊδεύουν αισχρά και στην μάπα μας. Θα κατέβω κάποια στιγμή και θα αγοράσω με τον παλιό κλασικό 90s τρόπο. Έτσι κι αλλιώς στην Ελλάδα εκεί έχουμε μείνει (και internetικα και κανονικά).

Update : Έμαθα πως τα on-line εισιτήρια εκτός από πιο ακριβά που είναι, πληρώνεις και την εταιρεία courier που αναλαμβάνει να τα στείλει, πράγμα που σημαίνει συν 5 ευρώ για Αττική και συν 8 για  επαρχεία!

11 thoughts on “Η ελληνική μαγεία του e-shopping…”

  1. …”όποιος μπορέσει και μου εξηγήσει κερδίζει ένα εισιτήριο U2″…

    Ρε μας δουλεύεις ή τσάμπα θα αρχίσω το ψάξιμο μπας και βρω απάντηση;;

    Αν την βρω την απάντηση πάντως, θέλω την online έκδοση του εισιτηρίου. Δεν θέλω τσιγκουνιές!!!

    χαχαχαχα

  2. @GeorgeT δεν κλέβουν, απλώς πουλάνε όσο θέλουν.
    Κι εμείς σαν άνθρωποι και όχι σαν Ζώα, απλώς δεν αγοράζουμε από αυτά.

    Αν κάποιοι νομίζουν ότι είναι εξυπνότεροι και πουλάνε εισητήρια ακριβότερα στο website τους, ας τα αγοράσουν μόνοι τους. Το κακό είναι ότι η επαρχεία δεν έχει αυτή την πολυτέλεια.

    8 ευρώ για επαρχεία, είναι πολλά για απλή αποστολή ( και όχι αντικαταβολή ) όντως.

  3. Κλέβουν ΚΑΙ του U2. Πουλάνε ακριβότερα το εισιτήριο, χωρίς να έχουν επιπλέον κόστος και χωρίς βέβαια να δίνουν τίποτα στο group.
    Επίσης όπως παρατήρησε ο GeorgeT, είναι η ψηφιακή έκδοση του μαυραγορίτη. Το έχω μόνο εγώ και στο χρεώνω με αδικαιολόγητα υψηλό κόστος γιατί το θέλεις πολύ.

  4. Το e-ticketing δεν μπαίνει ακριβώς στη λογική του e-shopping. To e-ticketing είναι ένα “service” που το πληρώνεις για να απολαύσεις ένα βασικό πλεονέκτημα, “να γλυτώσεις τις ουρές”. Και αυτό λοιπόν το service το πληρώνεις.

    Σκέψου το εξής: Στο κλασσικό eshopping επωφελείται και η εταιρία-μαγαζί και ο καταναλωτής. Η εταιρία έχει μειωμένα έξοδα (υπάλληλοι, νοίκια κτλ) και ο καταναλωτής γλυτώνει χρόνο. Επειδή λοιπόν και το μαγαζί είναι κερδισμένο είναι λογικό να μη σου χρεώσει τίποτα παραπάνω. Θα ήταν ακόμα πιο λογικό να σου κάνει και έκπτωση (όπως τα weboffers αλλά για όλα τα προϊόντα).

    Eticketing τώρα: Χωρίς πολύ σκέψη κάποιος μπορεί να πει πως είναι κλασσική περίπτωση eshopping. Αν το σκεφτείς όμως καλύτερα, αυτός που είναι κατά πολύ κερδισμένος είναι ο καταναλωτής. Και αυτό γιατί τα εισιτήρια κανονικά (“φυσικά”) δεν πωλούνται απο μαγαζιά αλλά απο “ταμεία”, όπου είναι ένας υπάλληλος πίσω απο ένα κισέ και εξυπηρετεί τον ένα μετά τον άλλο. Για την ακρίβεια, ένας υπάλληλος μπορεί να διεκπεραιώσει ίσο περίπου αριθμό παραγγελιών σε ένα κισέ οσο και online, αφού στην πρώτη περίπτωση η δυσκολία του θα είναι να δίνει ρέστα ενώ στη δεύτερη να βάζει σε φακέλους, να κολλάει ετικέτες και να κλείνει τους φακέλους. Στην πράξη λοιπόν δεν πρόκειται να πάει κανένας αναποφάσιστος πελάτης στο κισέ (“θέλω να πάω σε συναυλία, μου αρέσει η ροκ, τι έχετε να προτείνετε, ποιο τραγούδι λένε αυτοί, μήπως μπορείτε να μου το τραγουδήσετε”), οπότε ο υπάλληλος είναι διεκπεραιωτής όπως θα ήταν και αν εκτελούσε παραγγελίες απο το internet. Κανένας πελάτης δεν θα κάτσει στο ταμείο πάνω απο 15 δευτερόλεπτα.

    Συμπέρασμα: Ειδικά σε συναυλίες τέτοιου επιπέδου, ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο καταναλωτής που γλυτώνει την τεράστια ουρά των ατελείωτων ωρών. Ε, για να απολαύσεις αυτό το προνόμιο και δεδομένου ότι την εταιρία δεν την ενδιαφέρει οικονομικά, θα πληρώσεις την υπηρεσία του e-ticketing. Εμένα δεν μου ακούγεται παράλογο.

    Όσο αφορά το courier και τα 5 ευρώ, σου δίνουν την επιλογή να πας να το πάραλάβεις απο την tickethouse.

    Σύνοψη. Δεν είναι παράλογο να σου χρεώνεται η υπηρεσία αυτή. Δε διαφωνώ βέβαια στο ότι ίσως υπερχρεώνεται όπως υπερχρεώνονται και οι αποστολές με courier αλλά και οι τιμές των ίδιων εισιτηρίων.

  5. @ Spiros : Φίλε Spiro διαφωνώ τελείως με το επιχείρημα σου, και πιστεύω πως η extra χρέωση είναι καθαρά ελληνική πατέντα… Πουθενά δεν έχω ακούσει να πληρώνεις το εισιτήριο ακριβότερα επειδή το αγοράζεις on-line. Ας είχε ίδια τιμή με την κανονική, παραπάνω δεν το δέχομαι…

    @ vtsib : Λογική απάντηση θέλω, μην σου πάρω τσάμπα εισιτήριο 😉

    @klou : Εγώ σκέφτομαι πλέον πολύ σοβαρά να μην αγοράσω… Έτσι κι αλλιώς οι θύρες που ήθελα, είναι sold out… Πάντως klou ήθελα να τονίσω πως δεν είμαστε όλοι κορόιδα. Εγώ όπως προαναφέρω ρίχνω τρελή πόρτα σε τέτοιες ελληνικές εξυπνάδες, απλά οι αλήτες εκμεταλλεύονται πλήρως το γεγονός πως οι περισσότεροι θα αναγκαστούν να κάνουν αυτήν την παραχώρηση για να ακούσουν το αγαπημένο τους συγκρότημα (το οποίο ποιος ξέρει πότε θα έρθει πάλι)… Το ερώτημα είναι γιατί κάποιος δεν τους εμποδίζει/ελέγχει έτσι ώστε να μην κάνουν κάτι τέτοιο.

    @charis : Συμφωνώ απόλυτα. Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω πως σε Λονδίνο, Ρώμη, Παρίσι κτλ. οργανώνονται συναυλιάρες με τιμή εισιτηρίου μισή των ελληνικών (και μιλάμε και για ίδια tour)… Τόσο καλό μέτρα και security παίρνουμε εμείς ή μήπως έχουμε τρομερά facilities που δεν έχουν στο εξωτερικό;

  6. Και όμως δεν είναι καθαρά ελληνική πατέντα. Είναι παγκόσμια πρακτική στην αγορά εισιτηριών μέσω internet.
    Για να βεβαιωθώ τσέκαρα και τον ticketmaster που διακινεί όλα τα εισιτήρια στην Αγγλία, και το biletix που διακινέι τα εισιτήρια των U2 στην Τουρκία. Και οι δυο λοιπόν εταιρίες χρεώνουν service fee.

    Ψάξτο και εσύ και αν βρεις πουθενά η αγορά συναυλιακών εισιτηρίων να κοστίζει μέσω internet να κοστίζει όσο μέσω κισέ, πόσταρε συγκεκριμένο παράδειγμα για να το ξανασυζητήσουμε.

  7. και λίγα είπες πιστεύω…που να δεις σε ένα “γνωστό” site (ονόματα δεν λέμε) που κλείνεις εισιτήρια για ταξίδια τι κλεψιές γίνονται…εκεί που έχεις κάνει την παραγγελία, έχεις πληρώσει κανονικά με πιστωτική σου πετάει ένα runtime error και σου χρεώνει διπλά εισιτήρια χωρίς να το ξέρεις και μετά άντε να βρεις το δίκιο σου με τις τράπεζες.

  8. Σοβαρά; Ρε πείτε ονόματα μην μασάτε! Πρέπει να τους κράζουμε κάτι τέτοιους μπας και σταματήσουν τις κλεψιές! Εγώ πάντως αεροπορικά κλέινω πάντα από μεγάλες αεροπορικές εξωτερικού (συνήθως τον επίσημο αερομεταφορέα της χώρας) και EasyJet…

Leave a Reply